Naio, po łacinie Myoporum sandwicense, rośnie wyłącznie na Wyspach Hawajskich i na tongijskiej wyspie Eua. Nigdzie indziej na świecie. Bywa płożącym się krzewem na wietrznych stokach, a w lepszych warunkach wyrasta w drzewo dziewięciometrowe, przy czym największe znane okazy dochodzą do osiemnastu metrów.

Po angielsku nazywa się je false sandalwood, czyli fałszywy sandałowiec. Ta nazwa ma konkretne źródło historyczne.

W pierwszej połowie dziewiętnastego wieku Hawaje przeszły przez gorączkę sandałową. Rodzimy sandałowiec wycinano na masową skalę i wywożono do Kantonu, gdzie płacono za niego bardzo dużo. Gdy najlepsze drzewostany się wyczerpały, w ładunkach zaczęło pojawiać się drewno naio, którego twardziel pachnie podobnie. Próbowano sprzedawać je jako sandałowiec. Kupcy w chińskich portach nie dali się nabrać na długo, ale przezwisko zostało przy drzewie na dwieście lat.

Chemia tłumaczy i podobieństwo, i różnicę. Olejek z drewna naio jest zdominowany przez alfa-bisabolol, ten sam związek, który występuje w rumianku, tylko w mniejszym udziale. To jeden z niewielu roślinnych surowców o tak wysokiej jego zawartości. doTERRA podaje, że użyła w tym sztyfcie olejku naio o zoptymalizowanej zawartości alfa-bisabololu, czyli surowca dobranego pod ten jeden związek.

Botanicznie oba drzewa nie mają ze sobą nic wspólnego. Sandałowiec należy do sandałowcowatych, naio do trędownikowatych, czyli tej samej rodziny co lwia paszcza. Podobieństwo zapachu jest zbiegiem okoliczności w chemii, nie pokrewieństwem.

Surowiec pochodzi z rezerwatu Kealakekua Mountain Reserve na Wielkiej Wyspie, w ramach programu Co-Impact Sourcing. To ten sam teren, z którego doTERRA pozyskuje sandałowiec hawajski, i największy projekt ponownego zalesiania w historii Hawajów.

Warto to powiedzieć wprost, bo krąży inaczej: cztery gatunki kadzidłowca ma również buteleczka 15 ml. Sztyft jest pod tym względem unikalny tylko w kategorii produktów nakładanych prosto na skórę. Naprawdę odróżnia go drewno naio i bisabolol, których nie ma w żadnej innej formie.

Jeśli dopiero uczysz się proporcji przy buteleczce, zajrzyj do artykułu o rozcieńczaniu olejków eterycznych. Przy sztyfcie ta wiedza nie jest potrzebna, przy buteleczce jest niezbędna.

Trzy pierwsze pozycje to cała konstrukcja formy. Olej kokosowy jest nośnikiem, wosk słonecznikowy nadaje masie stałą postać z punktem topnienia powyżej temperatury pokojowej, a skrobia z tapioki odpowiada za to, że po przejściu skóra jest sucha w dotyku. Ta sama trójka wraca w pozostałych sztyftach doTERRA.

Bisabolol figuruje osobno, a olejek z naio kilka pozycji dalej. To nie pomyłka na etykiecie, tylko konsekwencja tego, że producent dobrał surowiec pod zawartość tego związku.

doTERRA nie podaje udziału procentowego poszczególnych olejków, wyłącznie kolejność składników od największego udziału. Nie ma sensu tych proporcji zgadywać.

Dociskanie sztyftu niczego nie poprawia. Im mocniej naciskasz, tym szybciej ścierasz produkt bez żadnej korzyści. Na całkiem suchej skórze pierwsze pociągnięcie bywa oporne, wtedy prowadź wolniej zamiast wysuwać więcej masy.

Wosk słonecznikowy topi się powyżej temperatury pokojowej, więc w normalnych warunkach sztyft trzyma formę. Jeśli leżał w upale i zmiękł, wstaw go na kwadrans do lodówki. Jeśli stwardniał w chłodzie, potrzymaj chwilę w dłoni.

Jedno przejście po szyi, karku albo nadgarstku zdejmuje z masy mniej więcej jedną dziesiątą grama. Przy dłuższym pociągnięciu po przedramieniu bliżej półtorej dziesiątej. Z trzydziestu gramów wychodzi więc od dwustu do trzystu przejść, a realna liczba zależy głównie od tego, jak mocno dociskasz.

Przy porannym rytuale z dwoma przejściami, czyli szyja i nadgarstki, opakowanie starcza na sto do stu pięćdziesięciu dni. Przy trzech przejściach dziennie wychodzi siedemdziesiąt do stu dni.

Praktyczną granicę wyznacza jednak nie poziom masy, tylko okres po otwarciu, który producent podaje na dwanaście miesięcy. Przy bardzo rzadkim używaniu to data zamknie sprawę, a nie zawartość.

Produkt służy wyłącznie do stosowania zewnętrznego. Nie nadaje się do spożycia ani do dyfuzora, bo baza z oleju, wosku i skrobi osadza się w zbiorniku i zostawia film na membranie.

Producent podaje, że sztyft nie jest przeznaczony dla dzieci poniżej pierwszego roku życia. U starszych dzieci stosuj go wyłącznie pod nadzorem osoby dorosłej.

Unikaj kontaktu z oczami, wnętrzem uszu i obszarami wrażliwymi. Nie nakładaj na skórę uszkodzoną, otarcia ani na miejsca świeżo po zabiegach kosmetycznych. Przed pierwszym pełnym użyciem zrób próbę na przedramieniu i odczekaj dobę, bo na etykiecie wypisane są limonen i linalol. W ciąży i pozostając pod stałą opieką lekarską skonsultuj użycie z lekarzem.

Przechowuj w chłodnym miejscu, z zakręconą nakrętką, z dala od bezpośredniego słońca. Nie zostawiaj sztyftu w samochodzie ani przy grzejniku.

Kadzidło w sztyfcie kupujesz dla wygody i dla drewna naio. Wygoda polega na tym, że nic nie odmierzasz i nie brudzisz rąk, a jedno przejście obejmuje kilkukrotnie większą powierzchnię niż kulka rollera. Naio jest w tej formie i w żadnej innej.

Oddajesz za to możliwość użycia w dyfuzorze, w kąpieli i we własnych mieszankach. Najczęstszy sensowny zestaw to buteleczka w domu i sztyft w kosmetyczce.